Een man is maandag een arm kwijtgeraakt bij een kennelijke poging een gasfles te laten ontploffen bij een bus met toeristen in de Marokkaanse stad Meknes, 130 kilometer ten noordoosten van de hoofdstad Rabat. Behalve de dader raakte niemand gewond. Het Marokkaanse staatspersbureau MAP heeft dit gemeld.
De extremist zou er niet in zijn geslaagd dichter bij de bus te komen dankzij de oplettendheid van de chauffeur. De politie begon een zoektocht naar twee personen die de dader begeleidden. De dader van de zelfmoordaanslag van maandag is vermoedelijk lid van de radicaal-islamitische Jihadia-beweging. Het afgelopen half jaar hebben antiterreureenheden van de politie vermoedelijke Jihadia-leden opgepakt.
In juli werd in Marrokko de hoogste fase van het terreuralarm afgekondigd. In Marokko zijn momenteel veel buitenlandse toeristen en ook veel Marokkanen die in het buitenland wonen en op vakantie zijn in het land.
Dat zou vaker moeten gebeuren met die extremisten.
gelukkig was ik niet op vakantie gegaan naar mijn meknes. het zou je maar gebeuren.
egt erg man. beter voor hem magtie met 1 hand lopen. heeftie zn lesje geleerd. tsss ff stelletje onschuldige touristen vermoorden. zal mij maar overkomen ik was t/m zondag in mijn stadje meknes.
selam
wat een achterlijk mensen die christenen .
http://reporter.msn.nl/index.aspx?f=details&hdl_id=14672
selam
voor hen die tegen de waarheid kunnen
vel lees plezier
3 mei 2003
Laurenskerk Rotterdam
Inleiding
Marokko en Nederland hebben beiden een bevolking die zeer vrijheidslievend is. Marokko duldde nooit een overheerser en vocht altijd verbeten voor haar vrijheid. Nederland wierp het juk af van Spanje tijdens de 80jarige oorlog; het was altijd gastvrij voor hen die elders werden vervolgd.
Marokko en Nederland werkten voor het eerst samen tegen Spanje. In 1605 zond de Staten Generaal een gezant naar Marokko om in Marokko een bondgenootschap te vinden in de strijd tegen Spanje. Aan dit feit willen we in 2005 uitvoerig aandacht schenken door een groot Marokko jaar te organiseren in Nederland. De contacten mondden in 1614 uit in een formeel verdrag tussen beide landen: het eerste verdrag tussen Marokko en een Europese mogendheid.
Zeker tot de Franse Revolutie hebben er innige banden bestaan tussen beide landen, ook al was dat lang niet altijd vreedzaam.
Sinds 1800
De 19e eeuw was de eeuw van het imperialisme. Langzaam maar zeker werd de wereld buiten Europa veroverd door de Europese mogendheden. Nederland breidde haar invloed uit in Nederlands Indië, Frankrijk was vooral in Afrika geïnteresseerd. Nederlands belangstelling voor Marokko verflauwde.
Toch wist Marokko nog heel lang haar onafhankelijkheid te bewaren. Pas in 1912, als laatste gebied in Afrika, werd Marokko onder voogdij geplaatst: Spanje kreeg het Noorden en Frankrijk de rest. Dit ging trouwens niet zonder slag of stoot: Frankrijk en Spanje hebben een lange strijd moeten voeren om het gebied te onderwerpen. Met name in de Rif, het gebied waar de meeste Marokkanen in Nederland vandaan komen, wisten de Marokkanen heel lang stand te houden. Onder leiding van Abdelkrim Al Khattabi boden zij weerstand aan een leger van 300.000 Spaanse en Franse soldaten. Door onder andere het inzetten van gifgas moesten zij zich echter overgeven.
De Fransen hadden intussen wel ontdekt dat de Marokkanen uitstekende soldaten waren. In de Eerste Wereldoorlog werd er daarom al een beroep gedaan op Marokkanen die ingelijfd werden bij de Franse troepen en een belangrijk aandeel leverden in de strijd.
De Tweede Wereldoorlog: het begin
Toen Duitsland Frankrijk in september 1939 aanviel verklaarde de Marokkaanse sultan Mohammed V onmiddellijk dat zijn land en volk onvoorwaardelijk Frankrijk zouden steunen. (Opmerkelijk omdat tot 1936 de Fransen bezig waren geweest met een gewelddadige “pacificatie†van Marokko).
Eigenlijk waren de Fransen de bezetters van Marokko: het protectoraat, zeg maar voogdijschap, had zich steeds meer ontwikkeld tot een koloniaal regime, ook al waren op papier en in een aantal domeinen de Marokkaanse structuren intact gebleven.
De Marokkaanse sultan, Mohammed V, aarzelde echter niet om de strijd tegen de Fransen ondergeschikt te maken aan de strijd tegen het Nazisme en hij koos onvoorwaardelijk de zijde van de geallieerden
Tijdens de eerste fase van de oorlog werden 10 regimenten Marokkaanse hulptroepen (meer dan 30.000 soldaten) ingezet in de frontlinies in Noord Frankrijk en later ook in België. Tijdens deze fase zijn ook Marokkaanse soldaten Nederland te hulp gekomen in Zeeland bij de verdediging van de toegang tot de haven van Antwerpen.
Een aantal van hen sneuvelde en een aantal anderen werd krijgsgevangen gemaakt. Een aantal van de gesneuvelde Marokkaanse soldaten ligt begraven op het Franse oorlogskerkhof van Kapelle Bieselingen op Zuid-Beveland; zij liggen zij aan zij met christelijke en joodse gesneuvelden: stille getuigen van de strijd tegen onvrijheid en racisme.
Acht Marokkaanse soldaten en hun sergeant waren gevangen genomen. Zij werden in Borsele geïnterneerd. De lokale bevolking bewaart nog goede herinneringen aan hen.
In juni 1940 capituleerde Frankrijk en kwam er een regering in Vichy die samenwerkte met de Duitse bezetters. Ook de Franse ambtenaren in Marokko gehoorzaamden deze collaborerende regering. Marokkaanse soldaten in het Franse leger hadden veel van hun wapens verborgen. Sultan Mohammed V weigerde zijn joodse onderdanen uit te leveren aan de Duitsers.
De ommekeer
In november 1942 landden de Amerikanen in Casablanca. In januari 1943 kwamen de Amerikaanse president Roosevelt en de Britse premier Churchill bijeen in Casablanca. Zij ontmoetten ook sultan Mohammed V.
De tweede campagne
Veel Marokkaanse soldaten werden opnieuw ingezet in de strijd tegen de As-mogendheden. Ook daarover zult U in de volgende lezing veel details horen..
Eerst in Tunesië (november 1942-mei 1943). Vervolgens in de strijd om de eilanden in de Middellandse Zee: Sicilië, Corsica en Elba (juli 1943-aug.1943 en daarna bij de grote strijd in Italië tussen dec.1943 en juli 1944, tijdens een strenge winter met temperaturen van min.30 graden in de bergen.. 75.000 Marokkanen vochten er, naast 58.000 Britten, 35.000 Fransen, 34.000 Amerikanen en 34.000 Polen: de Marokkanen vormden 30% van het totaal van de geallieerde troepen!
De Marokkanen leverden een essentiële bijdrage in de bergachtige gebieden ten noorden en zuiden van de Monte Cassino in mei 1944. Waar anderen niet langs konden, wisten zij door de linies te glippen met hun muilezels. Meer dan 3000 Marokkanen sneuvelden!
In augustus 1944 tot maart 1945 tenslotte vochten de Marokkaanse soldaten, eerst in Zuid-Frankrijk, later in Oost-Frankrijk en in Duitsland.
Meer hierover zal U straks worden verteld.
Precieze cijfers over het totaal aantal gesneuvelde Marokkaanse soldaten zijn moeilijk te achterhalen. Een indicatie vormen de getallen van de campagne in Italië: hieraan namen ongeveer 70.000 Marokkaanse soldaten mee, waarvan er bijna 3.000 sneuvelden, 500 vermist raakten en 12.500 gewond werden. In het totaal van de oorlog zullen dat er vele malen meer zijn geweest.
Na de oorlog werd Marokko, in de persoon van de sultan, door generaal De Gaulle geëerd met de onderscheiding “Compagnon de la Libérationâ€, de enige keer dat deze onderscheiding werd toegekend aan een niet-Fransman.
Wat betekent dit voor nu?
Veel Nederlanders hebben de neiging te denken in van “wij†tegenover “zijâ€. Zij vinden immigranten maar lastig. Dat maakt dat sommige Marokkanen zich hier niet welkom voelen. De gebeurtenissen sinds september 2001 hebben de verhoudingen niet verbeterd. Soms lijkt het erop dat de wereld nu bestaat uit twee kampen, waarbij de wereld van de vrijheid gezet wordt tegenover de wereld van de terreur. Al te gemakkelijk worden alle moslems geplaatst in dat laatste kamp.
Wij allen, ingezetenen van Nederland, zijn allereerst mensen die in vrijheid willen leven. Dat bindt ons, autochtonen en allochtonen.
Veel Marokkanen hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan de strijd voor de vrijheid tijdens Wereldoorlog II. Velen hebben hun leven gegeven en hebben zo ook bijgedragen aan onze vrijheid.
Het is goed om ook de aandacht te vestigen op het feit dat ook na WO II Marokkanen een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan ons welzijn. In de zestiger jaren, toen Nederland arbeidskrachten tekort kwam om een aantal bedrijfstakken op gang te houden, zijn Marokkaanse arbeiders naar Nederland gehaald om in de tekorten te voorzien. Lang niet allen zijn zij hier gebleven, maar velen voelden zich hier wel thuis en hebben vervolgens ook hun gezinnen laten overkomen.
Inmiddels kent Nederland een grote groep mensen van Marokkaanse afkomst die hier geboren zijn: ongeveer de helft van de bijna 300.000 Marokkanen in Nederland behoort tot de zogenaamde tweede generatie.
De meesten doen het heel goed, voelen / cq willen zich hier thuis voelen. Historisch besef, zowel in algemene zin over de lange banden tussen Nederland en Marokko, als wel de wetenschap dat wij in WO II aan dezelfde kant stonden, kan goed tegenwicht bieden aan een gevoel van vervreemding dat sommigen misschien in de hedendaagse situatie soms kan overvallen.
Dr. Herman Obdeijn
ik ben dol marokko en ik wil mijn huis zoeken in maroc dat is meknes en daar in eeeeeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh do an sultun