Maghreb.nl - Het virtuele huis van Marokko in Nederland

Opinie: verkiezingsposters in het Turks en Arabisch

Elke keer als ik een column van Sylvain Ephimenco lees, moet ik denken aan radicale moslims. Net als bij deze extreme fundamentalisten die niemand anders dan zichzelf ware moslim achten, zo diepgeworteld is het geloof van de Fransman in eigen gelijk. Totaal geen grammetje twijfel. Wijk je een milimeter af van zijn ideaalbeeld, kun je rekenen op een publiekelijke veroordeling. Zijn column gebruikt hij graag als publieke schandpaal, zonder enige gevoel van verantwoordelijkheid. Zo dus ook afgelopen zaterdag. Daarin hekelt hij in felle bewoordingen verkiezingsposters in het Turks en Arabisch. Hoewel kandidaten van meerdere partijen hun achterban in de eigen taal aanspreken, richt Ephimenco zijn pijlen op één partij, de PvdA.

Ephimenco weigert koppig te geloven in de democratie. Een parlementaire democratie zoals wij die kennen in Nederland, stoelt op deelname van zoveel mogelijk mensen. Vandaar dat elke burger zijn mening mag geven, mits hij/zij voldoet aan enkele voorwaarden. Globaal samengevat moeten geboren Nederlanders minimaal achttien jaar oud zijn, nieuwe Nederlanders moeten minimaal vijf jaar –legaal- hier woonachtig zijn om hun stem uit te brengen bij lokale verziekingen. Ja, ook autochtone Nederlanders die nog nooit een verkiezingsprogramma hebben gelezen mogen hun stem uitbrengen, ook als hun keuze ingegeven is vanuit hun frustraties. Ja, populistischte politici mogen in Jip en Janeke-taal eenieder valselijk beschuldigen (zakkenvuller, leugenaar) om stemme te trekken, andere politici mogen migranten in welke taal dan ook hun achterban proberen te bereiken. In de democratie geldt immers: hoe meer zielen des te beter. C’est ça la démocratie, monsieur Ephimenco!

Ephimenco wil in zijn stilistisch hakkelende column nieuwe criteria stellen voor migranten, en dat ook nog alleen als het moslim betreft, zo lijkt het wel. De Fransman eist dat elke Turk of Marokkaan de Nederlandse taal machtig is. Niet zo zeer voor de integratie, maar hij wil dat deze moslims volledig vernederlandsen. Ephimenco rept van een “geslaagde assimilatie”, en niet van een succesvolle integratie. Het verschil mag duidelijk zijn. Ephimenco gunt geen enkele ruimte voor de ‘eigen’ identiteit.

Ephimenco schrijft: “Volgens mij heeft die bejaarde Turk die gedurende dertig of veertig jaar geen woord Nederlands heeft geleerd, zichzelf moedwillig uitgesloten.”

Deze zin kan alleen maar vloeien uit de pen van een persoon die geen oog heeft voor de feiten én medemenselijkheid: Toen de gastarbeiders eind jaren zestig begin jaren zeventig van de vorige eeuw uit hun gehuchten in Anatolië en het Rif-gebergte werden geronseld om zwaar werk te doen hier, was niemand geïnteresseerd in hun welzijn. Eenmaal in Nederland mochten zij zwaar werk verrichten, het werk dat men hier niet zelf wilde klaren. Ze werden als beesten in kamertjes in pensionen gestopt. Ze deelden beurtelings een bed, omdat ze rond de klok werkten. Taal was nimmer een issue, een vereiste. De staat maar ook intellectuelen lieten deze mensen links liggen.

En om dan dertig, veertig jaar na dato deze inmiddels bejaarde mensen te verwijten dat zij zichzelf moedwilig hebben uitgesloten, is ronduit schandalig. Shame on you, Ephimenco!

Ephimenco betrekt alles op zichzelf. Alsof de hele wereld om deze Fransman draait. Hij begrijpt niet dat hij als “fervent aanhanger van de Laïcité die graag op een seculiere partij wil stemmen, mijn schoenen zou moeten uitrekken om over politiek te discussiëren” (de spelfout is van Ephimenco) in een moskee. Dat hoeft hij ook niet te begrijpen. Hij hoéft niets, zolang hij anderen maar hun kansen niet ontneemt. Hij gaat “liever een espresso in de gemeentelijke bibliotheek drinken”. Vooral doen Ephimenco, maar gun de anderen ook hun ‘thee’.

Overigens deel ik zijn hang naar de scheiding van kerk en staat. Om die reden stoor ik me aan politici die met de bijbel in de hand bepaalde zwaarbevochten verworvenheden willen terugdraaien. Daar hoor ik de Fransman echter niet over. Of mag hij in ‘zijn’ protestantse krant zijn eigen soort niet bijten?

Sinds ‘9/11’ lijkt dit land ‘gebukt’ te gaan onder moslims en migranten. Als je simplistische zielen als Ephimenco mag geloven is er geen sprake van een economische crisis, duizenden burgerdoden in Irak en Afghanistan, gesneuvelde Nederlandse jongens en meisjes in Uruzgan, tienduizenden ontslagen, sores met de pensioenen, onveiligheid, slecht onderwijs, armoede… Nee, die verdomde moslims toch, jong of oud, die houden het ganse Nederlandse volk uit de slaap.
Très triste!

Ahmet Olgun – is publicist en PvdA-kandidaat voor de Amsterdamse gemeenteraad

 Stuur dit bericht door naar een vriend(in)

Tags voor deze entry: monir Add

Dit bericht werd geplaatst op Tuesday, February 23rd, 2010 at 7:42 pm onder de categorie(ën) Columns. Reacties op dit bericht kunnen worden gevolgd met behulp van de RSS 2.0 feed. Je kunt reageren, of een trackback sturen vanaf je eigen site.